Ik kan mijn tekeningen vooraf niet bedenken. Ze ontstaan, simpelweg door de ene potloodlijn na de andere te zetten. Vlekken, structuren, rasters en lijnen volgen elkaar op in de natuurlijkheid van de handeling. Ik zie het oppervlak van het papier als een huid die leeft en verandert. Mijn tekeningen zijn vrijwel altijd het directe gevolg van mijn eigen verbeelding en fantasie. Ze ontstaan op een spontane, losse manier. Mijn werkwijze is heel direct. Ingevingen komen meestal pas als ik ze al aan het tekenen ben. Door te tekenen maak ik mijn eigen verbeelding zichtbaar.

 

Tekenen is als een ontdekkingsreis door mijn eigen hoofd. Het stelt me in staat om dromen en ideeën vorm te geven, me te begeven op de rand van droom en werkelijkheid. Door te tekenen maak ik de chaos in mijn hoofd zichtbaar, maar het is tevens de veroorzaker van deze chaos. Gedachten en ideeën die anders bezonken op de bodem van mijn hoofd zouden blijven liggen, worden nu opgeschud en komen neer in een (tijdelijke) ordening op het papier.

 

Volgens mij is er geen andere kunstvorm die zoveel ruimte laat voor de verbeelding en het interpretatievermogen van zowel de maker als de kijker, als die van de tekening.

Ik wil niet dat een werk eenduidig is, omdat het impliceert dat er maar één waarheid (die van de kunstenaar) is en er zodoende niets overblijft voor het interpretatievermogen, de verbeelding en de fantasie van de kijker.  Ik wil dat de kijker de vrijheid  heeft om te interpreteren zoals hij zelf wilt.

 

Tekenen is voor mij handelen, bewegen, spelen en experimenteren. Er zit leven in een tekening, spontaniteit, directheid en energie. Tijdens het tekenen durf ik risico’s te nemen. Alle handelingen die ik verricht blijven zichtbaar, ook de ‘fouten’ en correcties. Niet zelden vormen deze juist een wezenlijk onderdeel van het eindwerk zelf.

 

Tekenen is een manier waarop ik in het leven sta: een manier van denken, waarop ik de wereld om me heen bekijk. In mijn tekeningen zoek ik de rand van de verbeelding (binnenwereld) en de werkelijkheid (buitenwereld) op.

 

In de tijd dat ik als assistent werkte voor Robbie Cornelissen, is mijn liefde en fascinatie voor architectonische ruimtes en perspectivische structuren ontstaan, vaak met een zuigend perspectief. In deze ruimtes kan ik laten gebeuren of niet laten gebeuren wat ik maar wil. Ik kan er in ronddwalen en verdwijnen en hopelijk de kijker ook.

 

Naast mijn tekeningen maak ik ruimtelijk werk in de vorm van beelden, assemblages en installaties. Ik hou hierbij van de tastbaarheid, de plasticiteit en het volume: ze nemen letterlijk ruimte in. Soms keren deze beelden weer terug in mijn tekeningen van ruimtes, zoals bijvoorbeeld de 'Wolkendragers'

Ook keren collages regelmatig terug in mijn werk: hierin omarm ik het associatieve en fantasierijke.

 

Alle disciplines waarin ik werk zie ik als een aanvulling, verwijzing en versterking van elkaar;  ze vormen het totaal van mijn verbeeldingswereld.